Dichter: Beijersbergen-Groot, Diny Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
De kinderen speelden rond de stalen bogen
er lagen nog wat bloemen van vier mei.
De ouders volgden hen met de ogen,
wij stonden er onzeker bij.

Ze holden gillend door 't herdenken
en hingen aan de ijzeren arm.
Moeder wilde limonade schenken,
want ja, het was hier wel wat warm.

Ách,'zei de vader, 'Ik wilde dit eens weten,
ja ook dat monument en die barakken daar.
Maar zes miljoen, dat kun je wel vergeten.
Zoveel joden, dat is niet waar.

We waren stil, de merel zong van niet vergeten.
De bloemen als vergeten tranen, ongeschreven.
Toen zei David: 'Meneer, ik zou graag willen weten
waar mijn familie volgens u dan is gebleven.'

Reacties  

#1 Marij van den Heuvel 27-01-2015 21:34
Indrukwekkend, Diny, dat zij toch nooit vergeten worden!