Dichter: Lammers, Ronald Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Natuurlijk was jij maar een vader.
Getrouwd en hoofd van een gezin.
En leerde jij genoeg genade.
Maar jij stond ook aan mijn begin.

Natuurlijk is dit maar een steentje.
Wat marmer in 't grote firmament.
Maar al was jij soms een vreemde.
Jij hebt mij het eerst gekend.

Natuurlijk ben jij nu verdwenen.
Al is je kist hier neergezet.
Maar jij vertelde die en gene
dat ik mijn eerste stapjes had gezet.

Natuurlijk kan jij niets meer zeggen.
Je stem is in een ander oord.
Maar wie kan het mij uit gaan leggen
dat jij mijn eerste tranen hebt gehoord.

Natuurlijk ben je nog mijn vader
en leef je in mijn genen voort.
Maar wat ik vasthoud is de genade
die jij als eerste hebt gehoord.

Reacties  

#3 Priscilla Laneuze 03-09-2014 10:27
Heel ontroerend en fijntjes onder woorden gebracht, Ronald !

Lieve groet, Priscilla.
#2 Dineke Jansen 03-09-2014 09:28
Wat een prachtige ode aan jouw vader!
#1 Marij van den Heuvel 02-09-2014 13:25
Indrukwekkend verwoord, Ronald, met prachtige laatste regels!