Dichter: Cieremans, Hans Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

In de schemerige nevel
van het levenslabyrint,
dwaalt hij doelloos over paden
totdat hij de uitgang vindt.
Struikelend zoekt hij al tastend,
angstig naar de uitgang toe.
In de tijd, die is verdwenen
en hij is zo moe, zo moe.

En de nevel wordt steeds dichter,
hij is helemaal alleen.
De weg t’rug is afgesloten,
hij moet verder, maar waarheen?
En er klinken lieve woorden,
waar hij vroeger nog van wist
Maar ze lijken onverstaanbaar,
te verdwijnen in de mist.

Die mist is zo onheilspellend,
het is donker, klam en koud.
Hij is bang en onbereikbaar,
en geen mens die hem weerhoudt.
En hij blijft dwangmatig zoeken
naar het onbekende iets.
Maar hij blijkt steeds uit te komen
in het uitzichtloze niets.

Door de nevel, zonder uitzicht
verliest hij zijn levenszin.
Tot de tijd, die was verdwenen
hem brengt naar een nieuw begin.
Op een dag is daar de uitgang,
van het levenslabyrint,
waar de nevel is verdwenen,
waar hij rust en zonlicht vindt.

Reacties  

#3 Coby Poelman Duisterwinkel 06-04-2018 12:11
Zo herkenbaar, zo mooi geschreven!
#2 jose consemulder 04-04-2018 11:30
met ontroering gelezen. heel mooi en inlevend verwoord.
#1 Justus A. van Tricht 03-04-2018 18:16
Bijzonder mooi weergegeven Hans. Gr Justus