Dichter: Laneuze, Priscilla Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Ieders reis eindigt eens op aarde,
heengaan is een pijnlijk gebeuren.
Meermaals zal de lucht zich zwart kleuren,
als men een vriend verliest van waarde.

Met een vriend ben je 'hartverbonden',
een vriend vaart mee op je levenszee.
Een zegen jou door God gezonden
voor een samen zijn in wel en wee.

Ik had zo'n vriend, maar in groot stormweer
gleed hij van boord naar het diepe heen.
Stuurloos was het scheepje, zonk haast neer,
totdat de grote Stuurman verscheen.

Stil bracht Hij de storm tot bedaren,
voer 't schuitje naar rustiger water.
Ik zag de lucht langzaam opklaren,
Zijn licht als troost en hoop voor later.

Mijn liefste vriend onder de mensen,
eeuwig vereend met mijn grootste Vriend.
Een Vriendschap hòger staand, vèrder ziend,
kon ik voor ons iets mooiers wensen ?


Joh.15:15  ...vrienden noem ik jullie, omdat ik alles wat ik
van de Vader heb gehoord aan jullie bekendgemaakt heb.









Reacties  

#4 Hans Winter 23-08-2016 18:44
vriend en Vriend als geliefden samen zien, aangekomen in je trouw gehouden rouw, moge dat je leven in die lijn begeesteren.

hans
#3 Mina Mulder Zuur 23-08-2016 16:05
Lieve Priscilla,dit gedicht zo vanuit je hart geschreven.
Jij hebt een bijzondere gave om het zo treffend te verwoorden

Jouw liefste vriend onder de mensen.
eeuwig vereend met jouw grootste Vriend!.

Het doet mij goed om in jouw gedicht te lezen
dat jij Gods nabijheid mag ervaren nu er een groot gemis en verdriet is in jouw leven.
Zijn kracht toegewenst voor elke dag.Liefs Mina
#2 jose consemulder 23-08-2016 16:00
het doet pijn Priscilla als je denkt stuurloos rond te dobberen op de golven van dit leven. tot je beseft dat onze Heer en stuurman er altijd bij is om ons bootje in rustig vaarwater te brengen. moge Zijn nabijheid je troosten.
#1 Petra Groeneveld 23-08-2016 14:40
Ontroerend mooi verwoord Priscilla. Heel fijn weer een gedicht van je te lezen. Ik hoop van harte dat het iets beter met je gaat. En inderdaad Hij is de grootste Vriend,de beste Vriend. Sterkte hoor. Liefs Petra