Dichter: Mul, Jan Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Tussen gebak, de nootjes en de wijn
zie ik ze zitten, twee aan twee,
die ongetwijfeld zeer gelukkig zijn,
ik praat en zing maar dapper mee,

maar in mijn hart voel ik de diepe pijn,
de eenzaamheid en het gemis,
van wie ik wilde dat ze er kon zijn,
maar wat geen werk'lijkheid meer is

en aan het einde van 't verjaardagsfeest
zie ik ze lopen, twee aan twee,
zo is het eens bij ons geweest,
de tijd draagt diepe wonden mee,

mijn donker huis wacht stil en levenloos,
er is geen mens die op mij wacht,
mijn leven is als een geknakte roos,
ik huil mijn tranen in de nacht,

-------------------------------------------

ik bid U, Heer, kom in mijn diepste nood,
U bent altijd mijn hulp geweest, *
U die tot steun uw rechterhand mij bood, *
U bent het die mijn ziel geneest.


 *  (vrij naar Ps 63 : 7 t/m 9  NBV 2004)

Reacties  

#4 Coby Poelman Duisterwinkel 18-09-2009 11:20
Zoals je het omschrijft, als echtpaar heb je soms geen idee hoe diep de ander kan lijden onder jouw geluk, je probeert wel extra voorzichtig te zijn met wat je zegt,je probeert wel in te voelen hoe het zal zijn, alleen, maar nooit kun je de echte diepte peilen van wat die ander ten diepste beleeft. Dank dat je dit wilde delen.
Vr. gr. van Coby.
#3 Margaretha Bobelijn 18-09-2009 06:11
.
Zeer mooi uitgedrukt hoor.
#2 Dineke Jansen 17-09-2009 22:22
Ik denk dat veel mensen die alleen zijn achter gebleven zich zullen herkennen in dit gedicht. Met een troostvol slot.
#1 Guest 17-09-2009 21:26
Troostvol geschreven.
God geneest wonden tot aan de dag dat er geen littekens meer bestaan.