Dichter: Poelman-Duisterwinkel, Coby Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Daar staan ze,
klein op het verlaten strand,
hun schaduwen verlengen de gestaltes.
Ze kijken in de camera,
zien mamma die hen roept
ergens vanaf een trap.
Ze zijn niet moederziel alleen,
straks daalt ze naar hen af.
Het water achter hen laat zien
hoe uitgestrekt de zandbak is,
pas als je inzoomt zie je hun gezichten
die zich afwachtend naar hun mamma richten.

Daar staan we,
klein op het verlaten strand,
de schaduw maakt ons stukken groter.
We kijken in Zijn lens,
Hij hoort ons als wij roepen,
we zijn niet moederziel alleen,
eens daalt Hij naar ons af.
Het water achter ons laat zien
hoe uitgestrekt de ruimte is,
Hij hoeft niet in te zoomen,
Hij ziet van verre elk gezicht
dat zich in afwachting naar Vader richt.


Reacties  

#3 Priscilla Laneuze 20-03-2019 16:14
Heel knap gedaan en leuk verwoord, deze vergelijking, Coby ! Zoals een moeder geeft om haar kroost, geeft Vader om ons allen, met dit verschil dat, alziend, "Hij niet hoeft in te zoomen".
Lieve groet, Priscilla.
#2 Jolanda Holleman 17-03-2019 16:32
Prachtige beelden die schetsen dat we nooit alleen zijn. Daar knapt een mens van op. Graag gelezen!
groetjesss Jolanda
#1 Mina Mulder Zuur 02-02-2019 18:36
Wat een bijzondere mooie gedachte Coby!
Jij hebt het treffend en beeldend verwoord
Graag gelezen.

Liefs Mina