Dichter: Heuvel, Marij van den Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
De lieve lente is ontwaakt
de tere bloem ontloken
zinnend minnend
worden wij gestreeld
door gegeven geuren
 
laat niets besmeuren
geen stemmen remmen
de stromen stremmen
 
laat niets
dit bekoren storen
 
Hooglied 2: 15
 
 

Reacties  

#2 Adri Kortekaas 28-09-2014 22:02
Wat een bijzonder fraaie verbeelding van de kwetsbaarheid van het leven en van de liefde die God in dat leven heeft ingestort (bedreigd door de vossen uit het Hooglied). De laatste zin is poëtisch sterk, als een krachtige bede om de liefde van geliefden te behoeden. En tussen de regels door bespeur ik het vermoeden dat de liefde sterker is dan alle dood. Mooi geschreven, en het wordt steeds mooier naarmate je het vaker leest!
#1 Coby Poelman Duisterwinkel 11-06-2014 15:29
Prachtig!