Er staat copyright op de gedichten van Huis, Angeliena U mag deze gedichten alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Als de dagen van kerst weer zijn gekomen.
En de mensen genieten van versierde bomen.

Als mensen weer zingen van ‘stille nacht’ en ‘ere zij God’,
dan voel ik me soms, heel even rot.

Kerst is een feest van gezellig samenzijn.
Met familie, met vrienden; het is altijd fijn.

Kerst is lekker eten en een heerlijk dagje vrij.
Toch, soms zomaar ineens, voel ik mij niet blij.

We denken aan de vrede en hoe goed we mogen leven.
We denken aan de rijkdom, die ons is gegeven.

We denken aan de mensen, die niet meer bij ons zijn.
En ja hoor, daar is het weer, weer voel ik me even niet fijn.

Wat is het toch, wat mij met Kerst verdrietig maakt?
Wat is het dan, wat mijn hart zo vaak raakt.

Het is een soort leegte, een verlangen wat niet wordt vervuld.
Het gaat om een kindje, ooit in doeken gehuld.

2016 jaar geleden, is ons een mooie boodschap gebracht.
Met kerst, wordt hier vaak even aan gedacht.

Juist Hij leerde ons, hoe we moeten leven.
Ik zie vooral rond kerst, dat we daar ineens naar streven.

Ineens lijkt ons hart veel meer geraakt.
Is dat het dan, wat mij met kerst verdrietig maakt?

Ineens gaan mensen geven en zie ik bewogenheid om leed.
Maar het is toch raar, dat het in mei bijna geen mens wat deed?

Ja….dat moet het wel zijn, het blijft voor mij een pijnlijk
gegeven,
dat we niet altijd, naar de boodschap van kerst kunnen leven.

Uit de bundel: Leer mij leven