Dichter: Fokkema, Arma Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

De tijd gaat zo snel als het leven voorbijvliegt;
we maken ons hartstikke druk.
We streven naar waarden die we nooit kunnen halen,
we jagen naar macht en geluk.
De tijd gaat zo traag als hij plotseling stilstaat;
dan is er geen mens die je zegt:
“Schiet op, je moet haasten, iedereen staat te dringen!”
Je bent puur alleen in gevecht.
 
Zelfs God lijkt ineens uit de hemel verdwenen,
Hij lijkt wel verhuisd naar de hel.
De strijd voor Zijn schepping lijkt eeuwig verloren,
was dat een vals, lelijk spel?
Zijn macht krijgt weer kracht als Zijn tijd is gekomen,
we zien weer dat Hij overwint,
dat Hij alle pijn voor ons al doorstaan heeft,
voor ieder, voor elk mensenkind.
 
Heer, U heeft de dood voor ons overwonnen,
maar daar kunnen wij nu nog niet bij;
we vechten voor rechten op leven op aarde,
van angsten en zorgen nooit vrij.
Dat het Leven pas aanvangt als wij zijn gestorven
weten wij door genade alleen,
maar de poort naar de hemel is door zonde gesloten,
wij kunnen daar zelf niet doorheen.