Dichter: Walraven, Angela Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Vakantie, het lijkt een mensenrecht.
"Het was zó afzien en je behelpen,
voor echt wel veel te lange tijd.
Natúúrlijk leidt dat tot gevecht
door te lang beknotte vrijheid.

Eén autonome maatschappij
stelde hun zaakjes niet op orde:
de vluchten die we willen nemen
stellen ons in een te lange wachtrij,
dat zorgt voor mopperen en wanorde."

Gevlucht uit wat voor ons vakantieoorden zijn,
is er voor die mensen ook begrip voor hún situatie?
Ze hopen op mensenrecht van een bevoorrechte natie,
bivakkeren niet omdat ze niet op vakantie kunnen gaan:
hebben geen eten noch onderdak, door wat niet is gedaan.

Een aantal jaren lang zat een hele reeks kabinetten,
zoals altijd zonder vooruitziende blik, niet op te letten.
Asielzoekers worden niet geconfronteerd met gerechtigheid,
in ons land ervaren ze per het betreden geen medemenselijkheid.

Plannen maken, ellenlang vergaderen, gedane beloftes breken:
we hebben het lang genoeg aangezien, vanaf de zijlijn toegekeken.
Het wordt tijd om door te pakken, maar eens met de vuist op tafel slaan,
slapende bestuurders wakker schudden; minstens bed en brood bied je aan
als mensen hulpbehoevend op je pad komen, dat heeft Jezus toch voorgedaan?

Hij heeft ons vast ook willen leren eigen problemen te relativeren.
Zoveel schrijnender dan een vakantievlucht die niet door kan gaan
is wat mensen die tegen wil en dank zijn gevlucht nu wordt aangedaan.
Wordt het geen tijd dat we voor daadwérkelijk mensenrecht op gaan staan?

Juni 2022: lange wachtrijen op Schiphol, voor asielzoekers geen plaats in herbergen