Dichter: Roode-Blankestijn, Jannie Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Meestal
met grote blijdschap
begroeten we nieuw leven,
om dit, op enig moment
met diepe droefheid
terug te moeten geven

Tussen
geboorte en sterven
passeren alle facetten
van dit gekregen leven
ervaren we duidelijk
    onze kwetsbaarheid.  

Onbegrip
doet eenzaamheid groeien
wanhopig bouwen we muren
om pijn te voorkomen
sluiten onszelf op
ivoren toren

Opgesloten
leven, is half leven
durf met Gods aanwezigheid
je muur biddend te slechten
om met Zijn hulp
weer compleet te worden
 
Geloof
in Zijn grote genade
dat Hij je geschapen heeft
en je mag zijn wie je bent
levend mens
in prachtige kwetsbaarheid.
 

Reacties  

#1 Marij van den Heuvel 20-09-2013 08:56
Een hele mooie schildering van kwetsbaarheid, Jannie! De laatste strofe spring er voor mij uit: geloof in genade en prachtige kwetsbaarheid. Graag gelezen.