Een paar keer per jaar mag je 3 weken komen.
Time-out, - weg van thuis - , even tussen de bomen.
Na medicamenten: omstreden methode.
Maar toen, “uitbehandeld” zei de onheilsbode.

Het leven bracht niet waarop jij je verheugde.
Je ogen zijn dof, zonder enige vreugde.
De zon schijnt zo vrolijk, wil jou laten stralen.
Je voelt echter niets, blijft in donkerheid dwalen.

Want alles waar jij je plezier ooit uit haalde,
geeft nu geen voldoening, je ziekte bepaalde.
Genieten klinkt dan zo heel wreed in jouw oren;
dat lukt al zo lang niet, door zoveel factoren.

Je durft niet meer hopen op betere tijden.
De God die er is, kan je niet meer verblijden.
Je leven zo moeilijk, je kunt niet meer verder;
en ik kan slechts bidden tot Hem, onze Herder.

“Het leven liefhebben”, ik kán het niet zeggen.
Dat zou je slechts schaden; een schuld op je leggen.
Ik bied jou mijn schouder, mijn taal is jou trouw zijn.
In woorden voorzichtig; je hebt al genoeg pijn.
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Er staat copyright op de gedichten van Klok-Stam, Marian U mag deze gedichten alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl

Reacties  

#1 consemulder, jose 19-06-2017 11:22
ontroerend Marian. een schouder bieden is soms al heel troostend en genoeg als woorden tekort schieten en pijn overheerst. toch, zelfs onzichtbaar en stil, is onze Heer erbij.