Dichter: Jepkes, Michael C. M. Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Wordt het zachtjes aan wel eens tijd
hoe wij nodig moeten denken
veel om God Zijn vreugde terug te schenken?
Is dan de dader in ons leven
het Onze Vader van ons geven,
dat in elke kerk die wij betreden wordt gebeden?!

Het raadsel van Gods woord niet wordt gesmoord
maar veel omstreden,
in toenemende mate wordt Hij dagelijks beleden,
juist opnieuw moet worden gehoord.
Ons toespreekt in ons dagelijks bestaan.
Het is Zijn bedoeling Zich met ons te verstaan
en Zijn taal te begrijpen.
Onze gebeden worden dan verhoord
en Gods stem die wij vernemen?

Het is Zijn taak dan op ons te nemen
en aldus opnieuw geboren,
het voor Hem op te nemen.
En de dienstbaarheid die wij verlenen,
onze initiatieven gaan zeker niet verloren.
Het is ons innerlijke gebeuren en ons rijpen.
En Zijn kosmische waarheid te verwerken
en in liedtekst te bewerken.
Om dan Zijn vingerwijzing te bespeuren
en een nieuwe kans te grijpen,
het opent vele nieuwe deuren
als antwoord op onze vele vragen,
hoe te moeten doorgaan met ons leven
en ons onbehagen.

Het opent onze ogen bovendien,
veel van Zijn Geest werkt ongezien,
het geloof naar waarde te schatten
en de kracht van ons diepste zelf
niet te onderschatten.
Het is Gods tijd en Zijn actualiteit
in onze onwetendheid veel vermeden,
Zijn Hart en onze teloorgang te bevatten,
de gehele mensheid in haar gekrenktheid te omvatten.

En zondeloos te zijn, hoe krijg je jezelf dan klein,
om groter te groeien en geestelijk sterk op te bloeien.
In aanwas ongezien en te mooi voor woorden,
Gods werk en Zijn ware liefde en Zijn woord
ons altijd toebehoorden.
Niettemin, tel uit je winst
om onszelf dan toe te spreken.
God als Ware Ouder ligt bestorven in je ziel,
het zal onze zorg wel wezen
om voor Zijn ideaal te vrezen?!
Zijn geschiedenis een voort draaiend wiel,
Zijn Goddelijk Beginsel opnieuw gelezen.

Wordt het zo zoetjes aan wel eens tijd,
met ons sterven en ons streven,
met ons avondmaal dan toebereid.
Wees om de dooie dood dan niet bang,
mee te liften zonder spijt;
God maakt Zijn wegen dan begaanbaar
en Zijn ideaal en dan ons allen weer verstaanbaar
en naar Zijn vrede toe geleid,
ook al duurt dat ons een leven lang,
tot in de Eeuwigheid.

Zaterdag 26 Oktober 2002