Dichter: Vlastuin-van Deelen Jolanda Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
In de alledaagse drukte,
werd ik opgeschrikt door hem,
oude grijze wilde haren
en een donk're zachte stem.

'k Zag hem staan, - zoals wel vaker -
door het ruitje van mijn deur.
'k Dacht, oh nee, daar zul je 't hebben,
net nu 'k druk ben dat gezeur...

Heb je even tijd voor 't oudje?
- vroeg hij toen ik opendeed -
'k Gaf als antwoord, ja natuurlijk,
blozend daar 'k de waarheid meed.

't Kostte immers weer een dagdeel,
't was niet echt bepaald mijn ding.
Afijn, ik bood hem toch maar koffie
en vroeg hoe 't verder met hem ging.

Goed, gezellig hoor, zo even
saam te kletsen met elkaar.
'k Voel me door jouw ''warme welkom''
niet zo eenzaam meer, vandaar!

Schamend voor mijn eer'dre onwil,
raakten wij in diep gesprek.
't Waren woorden van de Vader,
die Zijn kind'ren in gebrek,

keer op keer Zijn hand doet reiken,
door Zijn Geest die in ons werkt.
'k Schoof mijn onwil maar opzij,
toen hij dat had opgemerkt.

't Waren woorden vol van liefde,
woorden, dankend voor Zijn kracht.
'k Dacht, natuurlijk, 't was Gods Geest
die jou leidend hierheen bracht.

'k Vroeg wat later, toen hij opstond,
kom gerust maar weer eens aan.
'k dankte God voor deze morgen,
'k mocht door hem Zijn Woord verstaan.

Woorden van een oude grijsaard,
werkten door Gods Geest en kracht.
't Bracht mij liefde voor mijn naasten,
't was God zelf die hem hier bracht.

'k Greep vervuld, - mijn hart vol warmte -
't werk weer peinzend langzaam aan.
Door de komst van 't grijze oudje,
mocht ik 's Heren Woord verstaan.

Hij is daarna nooit meer geweest.
'k Vroeg naar omhoog, waarom toch Heer?
Hij stelde mij toen zacht gerust,
Mijn kind, de grijsaard is niet meer...

Reacties  

#3 Jolanda Holleman 22-12-2008 15:42
Geweldig he, dat God zelfs dwars door onze onwilligheid heen kan werken met Zijn zegen!! Toch houd ik zelf als regel in het pastoraat dat ik God mag dienen met blíjdschap. Soms gaat dat gewoon even niet. Dan kun je een kort ´stoom-afblaas- moment´voor de ander creeren en een langer gesprek naar een ander tijdstip verschuiven. Het is ook nodig je eigen grenzen in acht te nemen. Groetjes,
#2 jose consemulder 22-12-2008 12:28
tijd maken voor die ander ook als het ons niet helemaal goed uitkomt kan, zoals je terecht schrijft, een zegen brengen.
mooi gedicht
h.groet en een mooi Kerstfeest
jose
#1 Coby Poelman Duisterwinkel 21-12-2008 23:42
O, Jolanda, wat ontroerend hoe jij hier je bezoek omschrijft, hoe herkenbaar, eerst de onwil en dan die kentering. Ook ritmisch zit het heel goed in elkaar en het slot.... Geweldig gedicht!
Groet, Coby