Dichter: Veen-Niemeijer, Marian van der Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Hoe vaak nog zullen in gedachten
Zij zijn, die ons zijn voorgegaan
Die voor ons hebben ingestaan
En zoveel lieve offers brachten

Hoe vaak nog, zijn wij zo ineens
Door slechts een woord, een geur of beeld
In vroeger wereld, onverdeeld
Gewoon geborgen en vereend

Ach, met al wat wij nu weten
Zal 't ook niet alles zijn geweest
Maar wat toen telde, toch het meest
Is wat nu nostalgie zou heten

Gewoon, zo samen in de kerk
In één bank met al diegenen
Waaraan je naam en liefs ontleende
Jouw hand in vader's, groot en sterk

En nu, volwassen, mag je kiezen
Uit normen, waarden en geloven
En toch, dat vuur van hen dat zal nooit doven
Die liefde, zul je nooit verliezen

Marian van der Veen-Niemeijer