Dichter: Huis, Angeliena Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Mensen zijn zo vaak niet eerlijk, ze zijn zo vaak gemeen.
Ze verbergen vaak de waarheid, of draaien er omheen.

Ze praten achter ruggen en slaan op eigen borst.
“Kijk toch eens hoe goed ik ben”, zo lessen zij hun dorst.

Zo stillen ze hun honger en waarom… ik begrijp het niet.
Ik weet alleen wel zeker, dat Hij het allemaal ziet.

Mensen zijn zo vaak oneerlijk, gebruiken leugens voor hun doel.
Met listen en bedrog, puur op weg voor hun eigen gevoel.

Het onrecht is dan wat mij prikkelt en leugens doen mij pijn.
Toch realiteit heeft weergegeven, dat mensen echt gemeen kunnen zijn.

Vergelding is dan een verlangen, vergelding noemt men ook wel wreken.
Het is zoeken naar een weg, om die ander terug te steken.

Mijn gedachten gaan naar David, hij spaarde Saul zijn leven.
Hij had zijn wrake aan de Heer gegeven.

Mijn recht… op de vergelding over het onrecht, hoef ik echter niet
te missen.
De Heer zal het tussen ons beslissen.

Zo doe ik recht aan mijn gevoelens van gerechtigheid,
Hij neemt het op zich en ik ben bevrijd.

Voor mij bestaat er geen oog om oog of tand om tand.
Mijn vergelding toont geen bitterheid, in Hem houd ik stand!

1 Samuël 24 : 13

Uit de bundel: Leer mij leven