Dichter: Jansen, Dineke Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Ze begon langzaam te rijpen,
Ingrid, onze ontluikende roos.
We willen zo graag begrijpen
waarom God haar nu al uitkoos.
 
We weten wel, ze woont bij Hem
maar óns huis voelt nu zo koud.
Het is zo anders zonder haar stem,
niet hetzelfde, niet meer vertrouwd.
 
Haar dagen waren als een roos.
Een bloem, die bloeit op het veld.
Ontvouwend blad en nog zo broos.
Er was zoveel nog niet verteld.
 
Wij hadden samen duizend dromen
en wilden haar nog zoveel geven.
Zo graag tot volle bloei zien komen
maar God had haar dagen geschreven.
 
God, geef deze troost in onze pijn:
dat U haar eigenhandig hebt geplukt.
Zodat onze roos veilig bij U mag zijn
en dat ze niet voor niets is weggerukt.


12-12-2011
Voor de ouders van Ingrid
Met toestemming de naam vermeld.

Reacties  

#5 Iekje Cornelisse 27-01-2012 15:25
Met ontroering gelezen, wat een troostend gedicht
#4 Coby Poelman Duisterwinkel 20-01-2012 13:44
Met ontroering gelezen Dineke, dit stilmakende gedicht.
#3 Truus Bijzet 19-01-2012 11:50
Dineke, wat een prachtig rakend gedicht bij zo'n diep, droevig verdriet.
#2 Alie Holman 19-01-2012 11:38
Een rakend gedicht. Bijzonder verwoord.
#1 jose consemulder 19-01-2012 10:40
ontroerend DIneke. fijngevoelig verwoord.
h.groet