Dichter: Roode-Blankestijn, Jannie Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Verlies
onhoudbaar
machteloos
je ziet het gebeuren
steeds dichterbij
 het
glipt tussen je vingers heen
't slaat een gat in je hart
een diep zwart gat
niets kunnen doen
je bloedeigen kind
je
staat erbij en kijkt er naar
zonder het leven
vast te kunnen houden
de kille dood
tegen te kunnen houden
met
beide handen...
met gebalde vuisten
woedend
heel je lichaam
de dood weg willen vechten
het
leven er in willen timmeren
slaan...om je heen slaan
je haren er uit rukken
willen ruilen
jouw leven voor dat van je kind
ellendig
jankend sta je daar
bij je eigen kind
onmachtig
wanhopig
alleen
...?...
oh mijn God

 

Reacties  

#2 Mina Mulder Zuur 14-05-2013 09:36
Een groot verdriet,heel gevoelig verwoord!
machteloos,wanhopig zo herkenbaar.
ja.....oh mijn God
#1 Dineke Jansen 14-05-2013 08:57
De pijn is zó voelbaar in dit gedicht....En toch....