Dichter: Cieremans, Hans Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Ik zag de angsten in je blik,
hoewel je keihard vocht.
En merkte dat ik machteloos
naar goede woorden zocht.
Maar ieder woord was nu te veel,
bij jouw intens verdriet.
Mijn woorden schoten echt tekort,
die kwamen dan ook niet.

We zaten zwijgend bij elkaar,
totdat je plots‘ling brak.
Ik sloeg mijn arm toen om je heen,
alleen mijn hart dat sprak.
Die glimlach door je tranen heen,
die is me niet ontgaan.
Jouw hand, die greep de mijne vast,
je had mijn hart verstaan.

Spreekt God niet tot ons met Zijn hart
gewoon door er te zijn?
Deelt Hij niet zwijgend ons verdriet,
als troost bij levenspijn?
Dan is een glimlach op zijn plaats,
Zijn zwijgen blijkt dan goud.
En is de stilte het bewijs,
dat Hij van mensen houdt.

Reacties  

#5 Thea den Hoedt 21-09-2016 09:06
Prachtig
#4 Priscilla Laneuze 12-09-2016 21:39
Ontroerend onder woorden gebracht, Hans. "De juiste woorden op het juiste moment" is vaak heel moeilijk, dus kunnen we er maar beter het zwijgen toe doen

Lieve groet, Priscilla.
#3 Mina Mulder Zuur 12-09-2016 15:20
Heel knap van jou Hans om het zo goed te kunnen verwoorden! Wat is het goed om er zo voor iemand te kunnen en te mogen zijn.
Ik heb jouw gedicht met ontroering gelezen.
#2 Aagje Lingen 12-09-2016 11:26
Dit is echt een mooi gedicht.
#1 Justus A. van Tricht 12-09-2016 08:53
Zoals altijd wederom indrukwekkend en ontroerend.