Dichter: Lammers, Ronald Er staat copyright op dit gedicht. U mag dit gedicht alleen verspreiden als u de auteursnaam vermeldt. U mag naast de auteursnaam ook de bron vermelden: www.gedichtensite.nl
Submit to FacebookSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Je zuchten werden alsmaar zwaarder.
Ik zat stil te lezen naast je bed.
Je raakte steeds losser van de aarde.
Je lichaam heeft het niet gered.

We hebben gepraat over het leven.
Over het goede en over de dood.
Soms werden ons stiltes gegeven
en hielden wij ons zwijgend groot.

Soms werd ook een stilte doorbroken
als het Woord ons te machtig werd.
Als daarin de hoop werd uitgesproken
van een leven dat wordt voortgezet.

Dan konden jij en ik het los gaan laten
en huilden even de stilte voorbij.
Hoefden wij ook verder niet te praten
waren wij in alle stiltes vrij.

Reacties  

#2 Priscilla Laneuze 16-10-2016 10:39
Zo aangrijpend verwoord, Ronald, ik kan me er zo in vinden.
Woorden maken het vaak zwaarder....

Lieve groet, Priscilla.
#1 jose consemulder 04-10-2016 13:12
in dit soort gewijde stiltes wordt meestal meer gedeeld dan in woorden. ontroerend en toch ook troostrijk Ronald.