Als in een zucht, een lichte bries,
thermiek van wind en tijd;
wolken verglijden traag en stil,
in ‘t wonder van verborgenheid.
Een wolkenbed zakt naar de aarde,
vleit zich als deken, warm en zacht,
om Jezus heen, om op te varen,
naar boven, waar Zijn Vader wacht.
Richt altijd weer je blik naar boven,
verwacht wat komt, de ommekeer.
Bazuingeschal, een nieuwe aarde,
zoals Hij ging, komt Hij eens weer!
-